Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Νίκαιας
 
 

Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Ο Ελληνικός ατομισμός και η έλλειψη συλλογικότητας

E-mail Εκτύπωση

Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη παραχώρησε ο Γιάννης Στουρνάρας, οικονομολόγος, πανεπιστημιακός, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από τον Ιούνιο του 2014 και πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας στην Καθημερινή της Κυριακής. Σε αυτήν απαντά στο ερώτημα γιατί άλλες χώρες που μπήκαν σε μνημόνιο έπειτα από εμάς, βγήκαν πριν από εμάς και τώρα η οικονομία τους έχει ανοδική πορεία.

«Η Ιρλανδία πέρυσι είχε 8% ανάπτυξη (και η Κύπρος, η Ισπανία, η Πορτογαλία). Γιατί; Σύμφωνα με ορισμένους, δεν βιώσαμε την περίοδο του Διαφωτισμού διότι βρισκόμασταν υπό τον οθωμανικό ζυγό. Η δική μου απάντηση είναι: «Θεσμοί». Υποφέρουμε από έλλειψη σταθερότητας θεσμών, έλλειψη εμπιστοσύνης, έλλειψη γενναιότητας του πολιτικού συστήματος να πει την αλήθεια στον κόσμο, περισσότερο ατομισμό απ’ ό,τι πρέπει και έλλειψη συλλογικότητας. Δεν είδαμε αυτήν την κατάσταση ως ανάγκη να συντονιστούμε εθνικά, να πετύχουμε μια συναίνεση και να βγούμε από τη στενωπό, αλλά την είδαμε σαν μια ευκαιρία να «καρφώσει» ο ένας τον άλλον. Hμασταν σε μια βάρκα που έμπαζε νερά και αντί να φροντίσουμε να κλείσουμε την τρύπα, αλληλομαχαιρωνόμαστε».

Μπορεί να διαφωνώ με κάποιες άλλες τοποθετήσεις του κεντρικού τραπεζίτη, συμφωνώ όμως ότι ένα από τα βασικά προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας είναι η έλλειψη συλλογικότητας και η παρουσία του ατομισμού και ατομικισμού. Μας ενδιαφέρει η κρίση να μην χτυπά την πόρτα μας, αδιαφορώντας για τα προβλήματα των ανθρώπων δίπλα μας. Δυστυχώς το εγώ είναι μεγαλύτερο από εμείς. Δυστυχώς η συλλογικότητα δεν επικρατεί στον πολιτικό και κοινωνικό βίο της χώρας. Σε πολλές περιπτώσεις ο Έλληνας παραμένει ατομικιστής, ενδιαφερόμενος μόνο για τον εαυτό του και τα αγαπητά του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των επιλογών του στο κοινό καλό και το συλλογικό συμφέρον.

Δυστυχώς, η ιδιοτέλεια και το προσωπικό συμφέρον και όφελος κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Το αποτέλεσμα, αυτής της συμπεριφοράς είναι τα μέλη της κοινωνίας να γίνονται καχύποπτα μεταξύ τους και δυστυχισμένα, να κλείνονται στον εαυτό τους, να πάσχουν από αλεξιθυμία και εν τέλει δρουν μόνο για το μικρό ατομικό τους συμφέρον, αδιαφορώντας μάλιστα αν κάνουν και κακό στο διπλανό τους ή στη κοινωνία γενικότερα. Απόρροια όλων αυτών είναι η κοινωνία να αδυνατεί να προοδεύσει και να δράσει υπέρ των συμφερόντων της σαν ομάδα, να γίνεται ανίκανη να χτίσει και να δημιουργήσει, να μη μπορεί να συντονιστεί και να λειτουργήσει σαν ενιαίο σώμα και να γίνεται όλο πιο ευάλωτη σε εξωτερικές απειλές και κινδύνους.

Ως Χριστιανοί, καλούμαστε να βάζουμε το εμείς πάνω από το εγώ και να επιδιώκουμε το κοινό καλό και το συλλογικό συμφέρον σε κάθε πτυχή της ζωής μας.Ο Χριστιανός δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, ζει πρωτίστως για τον Χριστό και τη δική Του βασιλεία.

Ο Απόστολος Παύλος μας διδάσκει

  • «Ας μη φροντίζει ο καθένας σας μόνο για ό,τι ενδιαφέρει τον εαυτό του, αλλά και για ό,τι ωφελεί τους άλλους» (Φιλιππησίους 2:4)
  • «Δεν πρέπει κανείς να επιδιώκει ό,τι βολεύει τον ίδιο, αλλά ό,τι βοηθάει τον άλλο» (Α΄Κορ.10:24).
  • «Να δείχνετε με στοργή την αγάπη σας για τους άλλους πιστούς. Να συναγωνίζεστε ποιος θα δείξει περισσότερη εκτίμηση στον άλλο» (Ρωμαίους 12:10).

Ο Απόστολος Παύλος μας καλεί να αγαπάμε τους άλλους με επιπλέον στοργή, φιλαδέλφεια, αγάπη ειλικρινή, μόνιμη, θερμή και ανυπόκριτη. Την ίδια στιγμή o ίδιος ο Θεός αναγνωρίζει πως σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και εάν αγαπήσουμε τους άλλους, μπορεί να μας συμπεριφερθούν με άσχημο τρόπο. Για αυτό και γράφει ο Απόστολος Παύλος «αν είναι δυνατόν, όσον αφορά το δικό σας μέρος, ειρηνεύετε με όλους τούς ανθρώπους.» (Ρωμαίους 12:18). Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη στάση των άλλων, μπορούμε όμως να ελέγξουμε τη δική μας στάση. Εξάλλου, ο Θεός θα κρίνει τον καθένα ατομικά.

Οι Χριστιανοί λοιπόν, ανεξάρτητα από το τι πράττουν οι άλλοι γύρω μας, καλούμαστε να λειτουργούμε με βάση το κοινό καλό και το συλλογικό συμφέρον. Καλούμαστε να κάνουμε το καλό, όχι επειδή οι άλλοι είναι καλοί ή όταν οι άλλοι είναι καλοί. Καλούμαστε να κάνουμε το καλό, επειδή Εκείνος είναι και παραμένει καλός απέναντι μας και αιώνια διαρκεί η αγάπη Του. Καλούμαστε λοιπόν να μην ακολουθήσουμε την περπατημένη, αλλά να βάλουμε το εμείς πάνω από το εγώ. Τότε και μόνο τότε μορφωνόμαστε στην εικόνα του Σωτήρα μας Χριστού και γινόμαστε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στους άλλους. Ο Θεός δεν περιμένει από εμάς, να αλλάξουμε τον κόσμο μας. Εξάλλου, δεν έχουμε τη δύναμη να το πράξουμε. Είναι δική μας δουλειά να αλλάξουμε τον εαυτό μας και είναι η δουλειά του Θεού να αλλάξει τους άλλους.

Ο ποιμένας της ΕΕΕ Νίκαιας

Τάσος Μαρκουλιδάκης