Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Νίκαιας
 
 

Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Η Ιστορία μας

E-mail Εκτύπωση
Ευρετήριο Άρθρου
Η Ιστορία μας
Ιστορία της Ε.Ε.Ε.
Όλες οι Σελίδες

alt

Πλήρες κείμενο (μορφή MS Word)

Σύντομο Ιστορικό της Ε. Ε. Ε. ΝΙΚΑΙΑΣ

 

Στα 1922 στον Πειραιά, στην περιοχή που αργότερα ονομάστηκε «Νέα Κοκκινιά» εγκαταστάθηκαν πολλοί πρόσφυγες που ήρθαν στην Μητέρα Ελλάδα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Μεταξύ των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην Νίκαια και προήρχοντο από πολλές περιοχές της Μ. Ασίας και ιδιαίτερα από τον Πόντο, ήταν αρκετές οικογένειες ευαγγελικών Χριστιανών που εντάχθηκαν τότε στην Ευαγγελική Εκκλησία του Πειραιά.

Κατά το έτος 1928 οι Νικαιώτες ευαγγελικοί της Εκκλησίας του Πειραιά αποφάσισαν, με την έγκριση της εκκλησίας, να έχουν συναθροίσεις για συμμελέτη και συμπροσευχή μια ή δύο φορές την εβδομάδα. Το 1929, προς το τέλη Μαρτίου, τα μέλη της ομάδας συμπροσευχής συνήλθαν σε πρώτη συνέλευση. Η τοπική Σύνοδος, τότε, των Αθηνών ανεγνώρισε την ομάδα ως ανεξάρτητη υπό την εποπτεία της εκκλησίας Πειραιώς.

Τον Ιούλιο του 1941 έγινε από τοπική Σύνοδο ευαγγελικών εκκλησιών Αθηνών- Πειραιώς δεκτή η αίτηση της ομάδος και οργανώθηκε ως εκκλησία ανεξάρτητη με 21 κοινωνά μέλη. Στις 20 Φεβρουαρίου του 1944 ανέλαβε την διακονία του ποιμένα ο αιδ. Χρήστος Βαής στην εκκλησία. Στις 5 Ιουνίου 1948 έγιναν τα εγκαίνια του νέου χώρου της εκκλησίας και το 1948 στην θέση του αποχωρήσαντος αιδ. Χρήστου Βαή προσκλήθηκε ο αιδ. Στέργιος Νουσίου, ο οποίος «έφυγε» κηρύττοντας στον άμβωνα στις 20 Απριλίου 1950. Στις 21 Ιανουαρίου 1951 η εκκλησία εξέλεξε και προσκάλεσε τον αδελφό Νικόλαο Λάνδρου να αναλάβει το ποιμαντορικό έργο.

Στην εκκλησία διάφοροι αδελφοί όπως ο Κωνσταντίνος Καστέλλος και λίγο αργότερα ο Πέτρος Δέρας προσπάθησαν να οργανώσουν και να λειτουργήσουν χορωδία. Έπειτα ο αδ. Πέτρος Βογιατζιάν ανέλαβε και οργάνωσε σε καλύτερη βάση την χορωδία της εκκλησίας που μαζί με τον όμιλο νέων συμμετείχαν σε πολλά ευαγγελιστικά προγράμματα μέσα στην εκκλησία μας ή ακόμα και σε άλλες αδελφές εκκλησίες της πατρίδας μας. Δημιουργήθηκε ακόμα και Παιδική Μαντολινάτα και Χορωδία Θρησκευτικής Μουσικής που έγινε Σωματείο αναγνωρισμένο επισήμως από το Κράτος και έδωσε πολλά προγράμματα σε διάφορους χώρους στη πατρίδα μας και έφερε το μήνυμα του Ευαγγελίου. Τα τελευταία χρόνια μέχρι να σταματήσει αυτή η δραστηριότητα της χορωδίας την διηύθυνε ο αδ. Σίμος Κιουπούρογλου.

Το έτος 1979, η ολομέλεια της εκκλησίας αποφάσισε την κατεδάφιση του όλου εκκλησιαστικού κτιρίου το οποίο κινδύνευε να καταρρεύσει λόγω της παλαιότητας της οικοδομής και ειδικά του πρώτου κτιρίου (κτισμένο το 1945) που ήταν πλινθόκτιστο με ξύλινη στέγη, και στην θέση του να ανεγερθεί νέα οικοδομή που να εξυπηρετεί και μελλοντικά την εκκλησία. Τον Ιούλιο του 1979 έγινε η κατεδάφιση και άρχισε η ανέγερση του νέου κτιρίου. Τον Ιούνιο του 1988 ο αιδ. Νικόλαος Λάνδρου αφού συνταξιοδοτήθηκε μετά από 37 ολόκληρα χρόνια ευδοκίμου υπηρεσίας στο έργο του Θεού και της εκκλησίας, απεσύρθη.

Η εκκλησία προσκάλεσε τον αδελφό αιδ. Ιωάννη Υφαντίδη που μετεκλήθη από την εκκλησία του Βόλου όπου και υπηρετούσε και ανέλαβε την ποιμαντορία της εκκλησίας Νικαίας από την 1 Σεπτεμβρίου 1988 μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 1994. Στη συνέχεια το έργο της ποιμαντορίας ανέλαβε ο αιδ. Κωνσταντίνου Εμμανουηλίδη το Φεβρουάριο του 1999 ο οποίος εκλήθη και αποδέχθηκε την πρόσκληση, μετακληθείς από την εκκλησία του Μυλοτόπου όπου και υπηρετούσε. Έτσι από την 1 Σεπτεμβρίου 1999 ανέλαβε ο αδελφός αιδ. Κ. Εμμανουηλίδης το ποιμαντορικό έργο της εκκλησίας, ο οποίος υπηρέτησε μέχρι το 2004. Στην συνέχεια η εκκλησία έμεινε χωρίς ποιμένα. Στο διάστημα αυτό διάφοροι αδελφοί από άλλες εκκλησίες ή αδελφοί της εκκλησίας Νικαίας υπηρέτησαν τον άμβωνα της εκκλησίας τους οποίους η εκκλησία Νικαίας τους ευχαριστεί ιδιαίτερα. Η εκκλησία κάλεσε τον Νοέμβριο του 2009 τον Τάσο Μαρκουλιδάκη να αναλάβει την θέση του ποιμένα της εκκλησίας.

Σύντομο ιστορικό Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας

Η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία πνευματικά ανάγεται στην Αποστολική Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός και ιστορικά στην ευαγγελική αναμόρφωση του 16ου αιώνα.

Η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία έχει τις πνευματικές ρίζες της στην Ευαγγελική Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα των Λούθηρου, Καλβίνου και Ζβιγγλίου, ενώ συντάσσεται με τις θέσεις των Ελλήνων Αναμορφωτών, του μάρτυρα Οικουμενικού Πατριάρχη Κυρίλλου του Λουκάρεως, του μητροπολίτου Ζαχαρία Γεργανού, του Θεόφιλου Κορυδαλλέως, αλλά και των μαρτυρικών αναμορφωτών της Κρήτης του 16ου αιώνος».

Στην Ελλάδα, η πρώτη Ευαγγελική Εκκλησία ιδρύθηκε το 1858 στην Αθήνα, όπου και συνεχίζει τη διακονία της μέχρι σήμερα.  Από τότε, πολλές άλλες Ευαγγελικές Εκκλησίες ιδρύθηκαν σε διάφορες πόλεις και χωριά της πατρίδας μας, που αυξήθηκαν κυρίως με την προσέλευση Ελλήνων Ευαγγελικών προσφύγων από τη Μικρά Ασία.

Ως εκκλησία λατρεύουμε το Θεό με την ευπρέπεια και την ευλάβεια που Του αρμόζει και με την απλότητα της πρώτης Αποστολικής Εκκλησίας

Την ονομασία μας, Ευαγγελικοί, την πήραμε από τη λέξη Ευαγγέλιο όλη την Αγία Γραφή που αποτελεί το μόνο κανόνα της ζωής και της πίστης μας.   Ο όρος ευαγγέλιον ή ευαγγέλιο σημαίνει "καλά νέα", "χαρμόσυνη είδηση", "χαρούμενη αγγελία". Στη χριστιανική Εκκλησία ο όρος Ευαγγέλιο χαρακτηρίζει τα τέσσερα πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης, τα οποία, σύμφωνα με την παράδοση, έγραψαν στην ελληνική γλώσσα ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης και διηγούνται τα γεγονότα της γέννησης, της ζωής και του θανάτου του Ιησού, εκθέτουν το περιεχόμενο του κηρύγματός του και τα κυριότερα δογματικά και ηθικά σημεία του χριστιανισμού.

 

 


 

Η ιστορία της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας (ΕΕΕ) δύναται να χωριστεί σε τρεις ενότητες. Η πρώτη περιλαμβάνει την ιστορία της στον ελλαδικό χώρο, η δεύτερη την ιστορία της στη Μικρά Ασία και η Τρίτη την εκκλησία όπως αυτή προέκυψε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ένωση των δύο τμημάτων στα σύνορα της Ελλάδας.

Προϊστορία της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας

Σημαντικές αναμορφωτικές προσπάθειες έγιναν στο ζωτικό χώρο του ελληνισμού, οι οποίες όμως έμειναν χωρίς συνέχεια. Η πρώτη από αυτές ήταν η αναμόρφωση των Ισαύρων τον 8ο αιώνα, οπότε έγινε προσπάθεια να επιβληθεί μία πιο απλή θρησκεία. Μία άλλη είναι η προσπάθεια του Πατριάρχη Κυρίλλου του Λουκάρεως τον 17ο αιώνα όταν ίδρυσε Πατριαρχικό Τυπογραφείο, παρήγγειλε και τύπωσε τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στα νέα ελληνικά και τέλος συγγράφοντας τη Λουκάρειο Ομολογία, σαφούς προτεσταντικού προσανατολισμού. Αν και στις παραπάνω δύο κινήσεις μεγάλο ρόλο έπαιξε η πολιτική, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η προσπάθεια για απλούστευση της μορφής της θρησκείας και η επιστροφή στη Βίβλο και στη μελέτη της απασχολούσαν σημαντικό τμήμα των αναμορφώσεων αυτών.

Μία άλλη προσπάθεια όχι εκ των άνω αλλά από τον λαό, είναι η δημιουργία ευαγγελικών εκκλησιών από έλληνες επηρεασμένους από την Μεταρρύθμιση, που ζούσαν στην Κρήτη και στις άλλες ενετικές κτήσεις του ελληνικού αρχιπελάγους κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Συχνά οι ευαγγελικοί της εποχής πέρασαν από την καθολική ιερά εξέταση και καταδικάστηκαν σε φυλακίσεις.

Στα χρόνια μετά την γαλλική και πριν την ελληνική επανάσταση διαδόθηκαν οι ιδέες του νεοελληνικού διαφωτισμού. Οι εκφραστές του και ιδίως ο Κοραής, απογοητευμένοι με την κατάσταση του κλήρου την αγραμματοσύνη του, την θρησκευτική κατάσταση του λαού, τις προλήψεις, κήρυξαν μία επιστροφή σε μία πιο απλή μορφή θρησκείας και στην Αγία Γραφή. Μετά την επανάσταση, οι ίδιες ιδέες, μαζί με μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα απαρέσκειας προς το επίσημο θρησκευτικό κατεστημένο οδήγησε πολλούς σε αντιδράσεις με πολλές διαφορετικές εκφάνσεις (π.χ. Καίρης, Λασκαράτος, Φαρμακίδης, Βάμβας). Σε αυτό το κλίμα γεννήθηκε και ανδρώθηκε το αίτημα διεξόδου προς μια πιο σύγχρονη, πιο απλής μορφής θρησκεία, κατά την διάρκεια μίας εποχής με διάχυτη την έννοια της εξέλιξης της κοινωνίας, την αστική ανάπτυξη και αργότερα (επί Τρικούπη) την προσπάθεια εκβιομηχάνισης της χώρας.

Στην Ελλάδα

Η ίδρυση της ΕΕΕ σηματοδοτείται από την έκδοση της εφημερίδας «Αστήρ της Ανατολής» τον Ιανουάριο του 1858. Ιδρυτής της ήταν ο Μ.Καλοποθάκης (1825-1911), ιατρός χειρουργός, που σπούδασε θεολογία και εξέδωσε την εφημερίδα με στόχο την υπεράσπιση της ελευθερίας του τύπου. Ο Καλοποθακης επηρεάστηκε από τις παραπάνω ζυμώσεις του καιρού του, αλλά το αποφασιστικό σημείο της μεταστροφής του προς τη Διαμαρτύρηση ήταν η δίκη και καταδίκη ενός αμερικανού ιεραποστόλου του Ιωνά Κινγκ, απλώς και μόνο επειδή πίστευε διαφορετικά. Η καταδίκη αυτή ήταν και το σημείο που έκανε τον Καλοποθάκη να επαναστατήσει αφού είδε ότι στη χώρα του δεν υπήρχε ελευθερία της συνειδήσεως.

Το 1868 ίδρυσε την «Εφημερίδα των Παίδων» πρώτο παιδικό εικονογραφημένο έντυπο, που μέχρι το 1893, όποτε έκλεισε, αποτέλεσε τον σημαντικότερο εκφραστή της παιδικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα.

Το 1871 οικοδομήθηκε ο πρώτος ευαγγελικός ναός στην Αθήνα ενώ σύντομα δημιουργήθηκαν ΕΕΕκκλησίες στην Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, τον Βόλο και τα Ιωάννινα.

Κατά τη διάρκεια της κρητικής επανάστασης του 1866-69 ο Καλοποθάκης με τους συνεργάτες του, ίδρυσαν οργανισμό περιθάλψεως των προσφύγων από την Κρήτη, που έδινε τροφή, στέγη και εκπαίδευση σε χιλιάδες αναξιοπαθούντες.

Το 1883 οι ανωτέρω εκκλησίες δημιούργησαν στο Βόλο την πρώτη Σύνοδο των ευαγγελικών εκκλησιών, που τις συνένωσε σε ένα σώμα.

Το 1897 στον «ατυχή» ονομαζόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι υπεύθυνοι της ΕΕΕ με αρχηγό τον Μ. Καλοποθάκη, μετέβησαν στο μέτωπο της Θεσσαλίας με σκοπό την περίθαλψη των τραυματιών και των προσφύγων. Από τις κακουχίες του πολέμου, ο ποιμένας Αθανάσιος Λογγινίδης αρρώστησε και πέθανε.

 

Κατά την διάρκεια του ίδιου πολέμου του 1897, αλλά και στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο το 1912, διακρίθηκε για τις υπηρεσίες της προς την πατρίδα η Μαρία Καλοποθάκη, πρώτη ελληνίδα γιατρός, κόρη του Μιχαήλ. Σπούδασε στο Παρίσι και αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις της οργανώνοντας και διευθύνοντας στρατιωτικά νοσοκομεία, εκπαιδεύοντας αδελφές νοσοκόμες και προωθώντας την υγιεινή στα σχολεία.

Ο Μ.Καλοποθάκης υπήρξε πάρεδρο μέλος του Παρνασσού, της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ιδρυτής Συλλόγου Φιλοζώων, και είχε έντονη δραστηριότητα για την καθιέρωση της αργίας της Κυριακής.

Το 1911 ο Μιχαήλ Καλοποθάκης πέθανε και εκδότης του περιοδικού «Αστήρ της Ανατολής» ανέλαβε ο υιός του Δημήτριος (1867-1946). Ο Δημήτριος ήταν υφηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δημοσιογράφος ανταποκριτής των TIMES και της MORNING POST. Ο Δ. Καλοποθάκης χρησίμευσε στον Ε. Βενιζέλο στην εκστρατεία για τις εθνικές διεκδικήσεις προ της συνθήκης των Βερσαλλιών (1919). Από τον Βενιζέλο έλαβε την εντολή να ιδρύσει και να διευθύνει το Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών από το 1920 μέχρι το 1930. Τιμήθηκε με διάφορα παράσημα από την Ελληνική και τη Βρετανική Κυβέρνηση.

Στην Μικρά Ασία

Στην Μικρά Ασία Ελληνικές Ευαγγελικές Εκκλησίες ιδρύθηκαν στον Πόντο, στην Καππαδοκία, στην περιοχή της Σμύρνης και στην Κωνσταντινούπολη, κυρίως από το 1870 και μετά.

Σημαντική προσωπικότητα για τις εκκλησίες της Μ.Ασίας, υπήρξε ο Ξενοφών Μόσχου, περίφημος φιλόλογος μεταφραστής του σημαντικότερου Λεξικού της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας, των Liddell και Scott. Ο Μόσχου υπήρξε βοηθός του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, συντάκτης της αγγλικής αλληλογραφίας του.

Με τις διώξεις –γενοκτονίες πολλοί ευαγγελικοί μικρασιάτες έχασαν τη ζωή τους και μεταξύ τους οι ευαγγελικοί ποιμένες Π.Παυλίδης, Χ.Μποσταντζόγλου, Α.Ιωακειμίδης, Δ.Θεοχαρίδης, οι οποίοι απαγχονίστηκαν από τους Τούρκους για την εθνική τους δράση.

Παρότι η συνθήκη της Λωζάννης εξαιρούσε τους Ελληνες Ευαγγελικούς από την ανταλλαγή των πληθυσμών, αυτοί ακολούθησαν τους ορθόδοξους αδελφούς τους στην Ελλάδα το 1922.

Μετά το 1922

Οι ευαγγελικοί πρόσφυγες είτε εντάχθηκαν στις ήδη υπάρχουσες εκκλησίες στην Ελλάδα, είτε δημιούργησαν καινούριες στους τόπους όπου εγκαταστάθηκαν. Το 1924 συνεπήχθη ο Πανελλήνιος Ευαγγελικός Σύνδεσμος που περιέλαβε όλες τις εκκλησίες. Το 1938 ο Σύνδεσμος μετονομάστηκε σε Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία που δια της Συνόδου της, τις συνένωσε σε ένα σώμα.

Κατά τη διάρκεια όλων των αγώνων της Ελλάδας, στη διάρκεια του 20ου αιώνα από τους Βαλκανικούς πολέμους και τη μάχη του Σκρά στον Α’ Παγκόσμιο, μέχρι την Κύπρο, οι Ελληνες ευαγγελικοί έδωσαν το παρών και το αίμα τους στην προάσπιση των εθνικών δικαίων.

Ο «Αστήρ της Ανατολής» έκλεισε τον Απρίλιο του 1967 με την επιβολή της λογοκρισίας και ξανάνοιξε μετά από 7 μήνες.

Ποικίλη συνεχίζει να είναι η δραστηριότητα της ΕΕΕ στον πνευματικό, φιλανθρωπικό, εκδοτικό, καλλιτεχνικό, κοινωνικό τομέα.

Η φιλανθρωπική της δραστηριότητα συμπεριλαμβάνει το σωματείο αποτοξινώσεως ναρκομανών «Φιλήμων» στην Αθήνα, τα γηροκομεία «Λωίς» στην Αθήνα και «Καλός Σαμαρείτης» στην Κατερίνη, η δραστηριότητα φιλοξενίας και αποκαταστάσεως προσφύγων «Χέρια Βοηθείας» κ.α. Στις φυσικές ή άλλες καταστροφές η ΕΕΕ προσφέρει πρόθυμα τη βοήθειά της (σεισμοί 1999, Πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο, Αιτή, πυρόπληκτοι στην Πελοπόννησο).

Η εκδοτική της δραστηριότητα συνεχίζεται με την έκδοση του περιοδικού «Αστήρ της Ανατολής» του αρχαιότερου πλέον ελληνικού εντύπου από το 1858, με εκδόσεις βιβλίων και DVD, καθώς και η παρουσία της εκκλησίας στο διαδίκτυο. Στην καλλιτεχνική δραστηριότητα μπορεί να ενταχθεί η δραστηριότητα των χορωδιών των κατά τόπους εκκλησιών με ευρύτερη αποδοχή, καθώς και η δραστηριότητα της επιτροπής υμνολογίου.

Η κοινωνική της δραστηριότητα γίνεται μέσα από οικολογικά προγράμματα συγκεντρώσεως απορριμάτων σε συνεργασία με τους κατά τόπους δήμους, από τους δρόμους και τις παραλίες των πόλεων.

 

ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κυριακή 10:30
      Πρωινή λατρεία
Δευτέρα 19:30
      Συμπροσευχή εκκλησίας
Τετάρτη 19:30
      Εσπερινή λατρεία