Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Νίκαιας
 
 

Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Ατενίζοντας το 2018 με τα μάτια του Θεού

E-mail Εκτύπωση

Στην αρχή του νέου έτους ατενίζουμε το νέο έτος με ελπίδα, αισιοδοξία και ευχές για υγεία, δύναμη και αγάπη. Κάποιοι ίσως ήδη βρισκόμαστε σε μία πνευματική, οικονομική και σωματική έρημο. Σίγουρα και αρκετοί από εμάς έχουμε επηρεαστεί και θα επηρεαστούμε ακόμη περισσότερο το 2018 από την οικονομική κρίση. Δεν ξέρουμε τι θα φέρει το 2018 σε όλα τα επίπεδα. Το βασικό ερώτημα που έχουμε μπροστά μας είναι το εξής: μπορούμε να εμπιστευτούμε τον Θεό όπου και αν μας οδηγήσει; Ακόμη και όταν δεν καταλαβαίνουμε πού οδεύουμε και γιατί; Θα παραμείνουμε πιστοί, έμπιστοι και υπάκουοι;

Ο Θεός όμως είναι ο Θεός που πολλές φορές θα επιλέξει να μας πάει γύρω γύρω μέχρι να μάθουμε το μάθημα μας και μας προβιβάσει στην επόμενη τάξη. Μέχρι όμως να γίνει αυτό καλούμαστε να μάθουμε τα μαθήματα που Εκείνος επιθυμεί στην έρημο.

Το 2018 καλούμαστε να περάσουμε από μία έρημο, κάποιοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Θα δοκιμαστούμε σωματικά, ψυχολογικά, οικονομικά και πνευματικά. Εκεί θα περάσουμε στιγμές όπου θα νιώθουμε κουρασμένοι, απογοητευμένοι και η όποια ξεκούραση δεν θα μας ανανεώνει. Θα περάσουν στιγμές που θα αναρωτιόμαστε πώς θα τα βγάλουμε πέρα, καθώς και στιγμές όπου θα αναζητούμε κάποια καλά πράγματα, όταν τα κίνητρα μας φαντάζουν πώς είναι καθαρά και εκδηλώνουμε πίστη, και ο Θεός ενώ θα μπορούσε να απαντήσει θετικά στα αιτήματά μας, δεν το πράττει. Θα υπάρξουν και στιγμές που θα αναρωτηθούμε αν αξίζει να τα παρατήσουμε.

Συνήθως οι περίοδοι στην έρημο προκαλούνται από κάποιο συμβάν. Ένα πρόβλημα υγείας, μίας σχέσης, την επανάσταση ενός παιδιού, ένα επαγγελματικό πρόβλημα. Σήμερα βιώνουμε μία οικονομική καταστροφή. Συνήθως σε τέτοιες περιόδους τα όνειρα διαλύονται, θρυμματίζονται. Πολλοί όχι μόνο συνειδητοποιούμε πως τα όνειρα μας δεν θα πραγματοποιηθούν, αλλά και αναρωτιόμαστε αν θα συμβούν ποτέ.

Όταν διασχίζουμε την έρημο νιώθουμε πως έχουμε χάσει τον έλεγχο και δεν έχουμε τον τελευταίο λόγο. Σε εκείνες τις στιγμές όμως θα συνειδητοποιήσουμε πως ο Θεός ποτέ δεν θα χάνει τον έλεγχο, ποτέ δεν αγχώνεται, ποτέ δεν φοβάται, ποτέ δεν πανικοβάλλεται και ποτέ δεν κάνει λάθη.

Σε αυτή την περίοδο, ακόμη και η πίστη στον Θεό θα είναι δύσκολη. Θα υπάρχουν στιγμές όπου θα προσευχόμαστε και όμως θα νιώθουμε πως δεν θα υπάρξει θετική απάντηση. Στιγμές στις οποίες δεν θα νιώσουμε τον Θεό κοντά, δεν θα νιώσουμε την παρηγοριά Του, θα είμαστε προβληματισμένοι, θα αναρωτιόμαστε γιατί και θα αισθανόμαστε ξηροί και άνυδροι. Στιγμές στις οποίες θα αναρωτηθούμε αν ο Θεός μας ακούει. Πάνω από όλες θα βιώσουμε στιγμές στις οποίες δεν θα είμαστε στην έρημο, αλλά η έρημος θα είναι μέσα μας. Στιγμές στις οποίες θα νιώθουμε πως εμείς είμαστε το πρόβλημα, καθώς ο Θεός είναι τέλειος. Και εφόσον εμείς είμαστε το πρόβλημα, πώς μπορούμε να βρούμε την λύση; Στιγμές στις οποίες θα νιώθουμε πως δεν μπορούμε να δούμε την έξοδο κινδύνου, ούτε φως ανάκαμψης και προοπτικής. Σε εκείνες τις στιγμές πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα, θα συνεχίσω να εμπιστεύομαι, υπακούω και αγαπώ τον Θεό, ανεξάρτητα από τα συναισθήματά μου; Θα συνεχίσω να υπακούω τον Θεό, ακόμη και όταν νιώθω πως δεν είναι στο πλάι μου; Οι υποσχέσεις Του θα παραμείνουν να είναι ζωντανές για μένα και να καθορίζουν την ζωή μου σήμερα ακόμη και όταν δεν νιώθω πως ισχύουν προσωρινά για μένα; Θα συνεχίσω να Τον ευχαριστώ για την καλοσύνη Του, θα συνεχίσω να μελετώ και να διαβάζω την Γραφή μου να προσεύχομαι, να εκκλησιάζομαι και να υπηρετώ τον Θεό συστηματικά;

Στη νέα αυτή χρονιά θα κληθούμε να θυμηθούμε πως ο Θεός μας ποτέ δεν αργεί, αλλά και ποτέ δεν βιάζεται. Ο Θεός έχει τους δικούς του ρυθμούς και πάντοτε εργάζεται ακόμη και όταν δεν βλέπουμε ή δεν κατανοούμε. Οι δρόμοι του Θεού σπάνια είναι οι πιο σύντομοι και οι πιο εύκολοι. Πάντοτε όμως είναι οι καλύτεροι.

Όταν ήμουν παιδί, ο αδελφός μου ήταν αυτός που κλήθηκε να μου μάθει να κολυμπώ. Πήγαμε μία μέρα σε μία παραλία και ξεκινήσαμε σιγά σιγά τα μαθήματα. Μου έμαθε πώς να επιπλέω χωρίς να κουράζομαι και πώς να κινώ το σώμα μου. Σε κάθε στιγμή όμως ήταν δίπλα μου και γνώριζα πως όταν χρειαστεί θα είναι δίπλα μου. Σε κάποια στιγμή καθώς κολυμπούσαμε με άφησε και άρχισα να επιπλέω μόνος μου, όταν κουράστηκα προσπάθησα να πατήσω στην άμμο. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα πως δεν πάτωνα. Άρχισα να φωνάζω! Αντώνη δεν πατώνω, βοήθεια. Ο αδελφός μου τότε μου είπε το αμίμητο, «σκάσε και κολύμπα.» Έπειτα βεβαίως μου εξήγησε πως δεν θα ήταν συνετό να είμαι με μπρατσάκια μια ζωή.

Θα υπάρχουν στιγμές όπου θα νιώσουμε πως δεν έχουμε στήριγμα. Σε εκείνες τις στιγμές όμως, θα μεγαλώνουμε, έστω και αν δεν το καταλαβαίνουμε. Ανεβαίνουμε πνευματικό επίπεδο, εφόσον περάσουμε την δοκιμασία. Εφόσον δούμε την μεγαλύτερη εικόνα. Για τον Θεό δεν είναι τόσο σημαντικό πού πάμε όσο με ποιον θα είμαστε και τι θα κάνουμε όταν φτάσουμε εκεί.

Σημαντικότερο από το τι θα κάνω το νέο αυτό έτος, είναι το θα ποιος είμαι στο τέλος του 2018.

Σημαντικότερο από το τι θα έχω το 2018, είναι το πώς θα το χρησιμοποιώ.

Σημαντικότερο από το τι θα δίνω, είναι το γιατί θα το δίνω.

Σημαντικότερο από το πού θα πηγαίνω, είναι το γιατί, το πώς (ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα για τον Θεό), ποιος θα είμαι όταν φτάσω εκεί και με ποιον θα πάω εκεί.

Σημαντικότερο από το τι θα μου συμβεί, είναι εάν θα περάσω ό,τι ο Θεός επιτρέψει με τη δική Του δύναμη και για τη δική Του δόξα.Αμήν!