Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Νίκαιας
 
 

Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Πώς να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα που κυριεύουν την καρδιά μας και απομακρύνουν την ειρήνη και χαρά του Χριστού από τη ζωή μας;

E-mail Εκτύπωση

Η ελπίδα στην Αγία Γραφή σηματοδοτεί την υπομονή και ανυπομονησία για ένα γεγονός που θεωρούμε βέβαιο ότι θα συμβεί. Εξάλλου, η πίστη είναι ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων. Ελπίζουμε, επειδή θεωρούμε απολύτως αξιόπιστο το πρόσωπο πάνω στο οποίο βασίζουμε την ελπίδα μας. Το πρόσωπο αυτό δεν είναι ένα πολιτικό πρόσωπο, αλλά ο Αιώνιος Τριαδικός Θεός, όπως εκδηλώθηκε στην ενσάρκωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Διαβάζουμε στις Παροιμίες 3, «5 Έλπιζε επί Κύριον εξ όλης σου της καρδίας, και μη επιστηρίζεσαι εις την σύνεσίν σου·6 εν πάσαις ταις οδοίς σου αυτόν γνώριζε, και αυτός θέλει διευθύνει τα διαβήματά σου. 7 Μη φαντάζεσαι σεαυτόν σοφόν· φοβού τον Κύριον και έκκλινον από κακού» (Παροιμίες 3:5-7).

Kαλούμαστε να ελπίζουμε. Στο εβραϊκό η λέξη ελπίδα μεταφράζεται καλύτερα στα Ελληνικά ως εμπιστοσύνη. Δηλαδή το εδάφιο 5 μεταφράζεται καλύτερα από την Νέα Μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας ως εξής: «Στον Κύριο να εμπιστεύεσαι μ’ όλη σου την καρδιά και στη δική σου σύνεση να μη στηρίζεσαι».

Η Αγία Γραφή μας καλεί να εμπιστευόμαστε τον Θεό με όλη μας την καρδιά. Θυμάστε ότι η πρώτη και σπουδαιότερη εντολή μας καλεί να αγαπάμε τον Θεό με όλη μας την καρδιά. Δεν μπορούμε να αγαπάμε κάποιον που δεν εμπιστευόμαστε. Πρώτα γνωρίζουμε κάποιον, έπειτα τον εμπιστευόμαστε και καθώς κερδίζει την εμπιστοσύνη μας αρχίζουμε να τον αγαπάμε. Τα δύο πάνε χέρι χέρι. Όταν αγαπάμε κάποιον τον εμπιστευόμαστε και όταν εμπιστευόμαστε κάποιον τον αγαπάμε.

Η εμπιστοσύνη δεν είναι μία νοητική επιλογή, ανεξάρτητα από συναισθήματα. Καλούμαστε να εμπιστευόμαστε με όλο μας το είναι τον Θεό. Στη συνέχεια μας καλεί να μην βασιζόμαστε στη δική μας σύνεση, στη δική μας λογική και θεώρηση των πραγμάτων, επειδή η λογική μας μπορεί να είναι ο Θεός μας. Στο εδάφιο 7 μας καλεί να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας σοφούς, αλλά να υπολογίζουμε τον Κύριο.

Πότε υπολογίζω τον Κύριο; Όταν όπως διαβάζουμε στο δεύτερο μέρος τους εδαφίου 7, απομακρυνόμαστε από το κακό και ό,τι και αν κάνουμε γνωρίζουμε και σκεφτόμαστε τον Χριστό. Εάν τα κάνουμε αυτά τότε Αυτός υπόσχεται να διευθύνει, εξομαλύνει τα βήματα μας.

Προσέξτε τι γίνεται όταν εμπιστευόμαστε τον Θεό. Στα αμέσως επόμενα εδάφια αναφέρεται ότι ο Θεός ευλογεί όλες τις πτυχές της ζωής μας: «8 Έτσι θα βρει το σώμα σου γιατρειά και θ’ ανακουφιστούν τα κόκαλά σου από τους πόνους. 9 Τίμα τον Κύριο προσφέροντάς του απ’ τα αγαθά σου κι από τους πρώτους της σοδειάς σου τους καρπούς. 10 Τότε από στάρι θα γεμίσουν οι αποθήκες σου, τα πατητήρια σου θα ξεχειλίσουν από μούστο» (Παροιμίες 3:8-10).

Τα συναισθήματα μας λοιπόν είναι απατηλά και αναξιόπιστα. Είδαμε δύο επικίνδυνα ψέματα. Το πρώτο είναι ότι εάν νιώθω κάτι, τότε είναι πέρα για πέρα αληθινό. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να νιώθω κάτι που να είναι πλήρως αναληθές, αναξιόπιστο και εντελώς επικίνδυνο για την πνευματική μου πορεία και την ευτυχία μου.

Εάν δεν ελέγξουμε τα συναισθήματα μας με τη δύναμη του Θεού, τα συναισθήματα μας θα ελέγχουν τη ζωή μας. Με τη δύναμη του Χριστού απελευθερωνόμαστε από αρνητικά συναισθήματα, δεν καταπιέζουμε τα συναισθήματα αυτά. Αντίθετα, τα αιχμαλωτίζουμε στην υπακοή του Χριστού, εις έπαινον και δόξα του Ουράνιου Πατέρα.

Πώς πρέπει να διαχειρίζεσαι όλα τα συναισθήματα που κυριεύουν την καρδιά σου και απομακρύνουν την ειρήνη και χαρά του Χριστού; Να τα αιχμαλωτίζεις στην υπακοή του Χριστού, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στους σκοπούς του Θεού, πιστεύοντας ολόκαρδα ότι ο Θεός έχει τη δύναμη και τη θέληση να κάνει απείρως περισσότερα από όσα ζητούμε, συναισθανόμαστε ή νοούμε (Εφεσίους 3:20).